Futbol, hatıralarla ve aidiyetle büyür; fakat sahaya çıkan oyun, duygularla değil gerçeklerle ölçülür. Cihat Arslan bu şehre emek vermiş, zor zamanlarda takımın yanında durmuş, camianın sevdiği bir isim. Bu gerçek değişmez. Ancak futbolun doğası da değişmez: Sahada mücadele yoksa, sonuçlar iç açıcı değilse ve tablo her hafta daha da ağırlaşıyorsa, romantizmin yerini sorumluluk alır.
Geldiğimiz noktada en büyük sorun mücadele eksikliği. Bir takım sahaya çıktığında önce karakterini gösterir. Koşmayan, ikili mücadelede geri adım atan, oyunun zor anlarında sorumluluk almayan bir görüntü; ne tribünü ayağa kaldırır ne de rakibi korkutur. Son haftalarda gördüğümüz manzara maalesef bu.
Disiplin meselesi ise ayrı bir başlık. Haftalardır oturmayan bir kadro yapısı, sürekli değişen tercihler ve hâlâ istikrarlı bir ilk 11’in oluşmaması… Futbolcuların rollerini ezbere bildiği, otomatiğe bağlanmış bir oyun planı yok. Sahada birbirini tamamlayan değil, birbirine yabancı bir görüntü var. Bu da doğal olarak özgüveni, inancı ve en önemlisi ruhu törpülüyor.
Bir takımın ruhu kaybolduğunda, tabeladaki skor yalnızca sonucun ilanıdır. Asıl kayıp, o ruhun sessizce sahadan çekilmesidir.
Kimse kişisel bir hesap peşinde değil. Kimse verilen emeği inkâr etmiyor. Ancak profesyonel futbol dünyasında iyi niyet tek başına yeterli değildir. Bazen en büyük erdem, koltuğa daha sıkı tutunmak değil; camianın önünü açmaktır. Çünkü sorumluluk makamı, sadece başarıda değil başarısızlıkta da tavır koymayı gerektirir.
Bu nedenle bugün yüksek sesle söylemek gerekiyor: İstifa etmek de bir erdemdir.
Bu çağrı bir kırgınlığın değil, bir çıkış arayışının ifadesidir. Şehrin beklentisi kavga değil; mücadele, disiplin ve sahada yüreğini ortaya koyan bir takım izlemektir. Futbol duygusal olabilir, ama yönetimi asla.